Grasaren: klein onopvallend en soms een groot probleem

𝐄𝐧 𝐭𝐨𝐜𝐡 𝐤𝐚𝐧 𝐡𝐞𝐭 𝐠𝐞𝐛𝐞𝐮𝐫𝐞𝐧.

Vorig jaar overkwam het mij met Daxx. Hij liep ’s ochtends even richting het grasveld naast mijn huis. Later bleef hij steeds met zijn kop schudden. Van buiten was niets te zien, maar het klopte niet.

Bij Diergezondheidscentrum Zuid-Limburg, waar ik naast DoXXS ook als paraveterinair werk, bleek al snel dat hij veel pijn had. Onder een kort roesje werd de oorzaak gevonden: een grasaar diep in zijn rechteroor, tot vlak bij het trommelvlies.

In al die jaren met honden was mij dit nog nooit overkomen. Maar juist dat laat zien hoe verraderlijk grasaren zijn.

𝐖𝐚𝐭 𝐦𝐚𝐚𝐤𝐭 𝐠𝐫𝐚𝐬𝐚𝐫𝐞𝐧 𝐠𝐞𝐯𝐚𝐚𝐫𝐥𝐢𝐣𝐤?

Een grasaar is het droge zaaddeel van bepaalde grassoorten. Door kleine weerhaakjes beweegt hij vaak maar één kant op: naar binnen.

Hij kan zich vastzetten tussen tenen, in oren, neus, ogen, oksels, liezen of onder de huid. Daar kan hij zorgen voor pijn, zwelling, ontsteking, abcessen of infecties.

Je vindt grasaren niet alleen op het platteland, maar ook langs wandelpaden, in bermen, parken, woonwijken en hondenuitlaatplaatsen. Vooral in juni, juli en augustus is het risico groot.

𝐒𝐢𝐠𝐧𝐚𝐥𝐞𝐧 𝐨𝐦 𝐬𝐞𝐫𝐢𝐞𝐮𝐬 𝐭𝐞 𝐧𝐞𝐦𝐞𝐧

Denk aan een grasaar bij plotseling:

- heftig schudden met de kop;

- krabben aan het oor;

- niezen of neusuitvloeiing;

- knijpen met een oog;

- mank lopen;

- likken of knabbelen aan een poot;

- zwelling of een klein gaatje in de huid.

𝐖𝐚𝐭 𝐤𝐮𝐧 𝐣𝐞 𝐝𝐨𝐞𝐧?

Een volledige garantie bestaat niet, maar je kunt het risico wel verkleinen.

Controleer je hond na de wandeling, vooral:

- oren;

- poten en tussen de tenen;

- ogen en neus;

- oksels en liezen;

- huid en vacht.

Houd lange haren tussen de tenen kort en vermijd plekken met veel droge grasaren waar dat kan.

Zie je een grasaar oppervlakkig in de vacht, dan kun je die meestal voorzichtig verwijderen. Zit hij in de huid, het oor, oog of de neus? Ga dan naar de dierenarts en probeer hem niet zelf eruit te trekken.

𝐖𝐚𝐚𝐫𝐨𝐦 𝐯𝐞𝐫𝐳𝐨𝐫𝐠𝐢𝐧𝐠𝐬- 𝐞𝐧 𝐝𝐢𝐞𝐫𝐞𝐧𝐚𝐫𝐭𝐬𝐭𝐫𝐚𝐢𝐧𝐢𝐧𝐠 𝐡𝐢𝐞𝐫𝐛𝐢𝐣 𝐡𝐞𝐥𝐩𝐭

Juist bij dit soort controles merk je hoe waardevol het is wanneer een hond geleerd heeft om vrijwillig mee te werken.

Even tussen de tenen kijken. Een oor optillen. Een poot vasthouden.

Dat noemen we ook wel Medical Training: je hond leert stap voor stap meewerken aan verzorging, controle en eenvoudige dierenartshandelingen.

Het voorkomt geen grasaren, maar het maakt controleren wel makkelijker en minder stressvol. En hoe sneller je iets ontdekt, hoe beter.

𝐓𝐨𝐭 𝐬𝐥𝐨𝐭

Daxx herstelde gelukkig goed. Maar zijn verhaal blijft voor mij een duidelijke herinnering: grasaren zijn klein, maar kunnen grote problemen geven.

Controleer je hond na de wandeling. Neem kleine signalen serieus.

Soms maakt juist dat korte moment van aandacht een groot verschil.