Mijn eigen pad. Zonder kinderen. Met drie honden

𝗗𝗼𝗫𝗫𝗦 𝗴𝗮𝗮𝘁 𝗼𝘃𝗲𝗿 𝗸𝗲𝘂𝘇𝗲𝘀 𝗱𝗶𝗲 𝗸𝗹𝗼𝗽𝗽𝗲𝗻 – 𝘃𝗼𝗼𝗿 𝗷𝗼𝘂 𝗲𝗻 𝗷𝗲 𝗵𝗼𝗻𝗱.
𝗩𝗮𝗻𝗱𝗮𝗮𝗴 𝗱𝗲𝗲𝗹 𝗶𝗸 𝗲𝗲𝗻 𝘃𝗲𝗿𝗵𝗮𝗮𝗹 𝗼𝘃𝗲𝗿 𝗲𝗲𝗻 𝗵𝗲𝗲𝗹 𝗮𝗻𝗱𝗲𝗿𝗲 𝗸𝗲𝘂𝘇𝗲.

Ik ben 58 jaar. Ik heb geen kinderen en ik heb ze ook nooit gewild. Dat is voor sommige mensen lastig te plaatsen, alsof je dan automatisch iets mist. Maar voor mij is het juist een keuze geweest die past. En dat gevoel — "dit klopt voor mij" — is precies wat ik ook in mijn werk steeds terugzoek.

Mijn ochtenden beginnen niet met schooltassen en "mama!", maar met drie langharige Teckels die er stellig van overtuigd zijn dat ik hun ontbijtservice ben: Daxx, Flixx en Texx. Ze snurken alsof ze een nachtdienst achter de rug hebben, ze ruiken naar bos met een vleugje modder, en ze brengen precies de soort chaos waar ik van hou. Niet als vervanging en niet als 'mijn kinderen', maar gewoon als honden. En ik hou van ze om wie ze zijn.

In mijn werk past dat eigenlijk naadloos. Als paraveterinair en hondentrainer werk ik dagelijks met dieren en hun mensen. Ik begeleid, denk mee, geef structuur, help keuzes maken die haalbaar zijn. Geen opvoedstress, wél gedragsvragen. En altijd weer dezelfde kern: wat is voor jóu en voor jouw hond een leven dat klopt?

En dan is er Leo. We hebben al bijna twintig jaar een LAT-relatie. Met liefde en vertrouwen, maar niet onder één dak. Ook dat is zo'n keuze die bij ons past: zelfstandig, betrokken, vertrouwd — zonder dat het in een standaardvorm hoeft te passen.

Ik merk dat "kinderloos" vaak klinkt alsof het iets is dat je is overkomen. Maar bij mij is het bewust. Ik ben niet kinderloos, ik ben kindervrij. Dat betekent voor mij rust en ruimte, en óók veel betekenis: vuile pootafdrukken op de bank in plaats van plakkerige handjes. Hondenspeeltjes door het huis in plaats van Duplo. En een leven waarin ik op mijn manier zorg geef en iets bijdraag.

Ik schrijf dit niet om iets te verdedigen en ook niet om keuzes te vergelijken. Wie wel moeder is en daar bewust voor gekozen heeft: mooi. Dit is alleen mijn verhaal.

Maar misschien is dat precies de boodschap: er is niet één juiste vorm voor een waardevol leven. Het gaat om keuzes die kloppen — in je gezin, in je relatie, en ook in hoe je met je hond samenleeft.

Ik heb geen kinderen. Ik heb drie Teckels, een lange liefdevolle relatie, en een leven waar ik elke dag opnieuw "ja" tegen zeg. Gewoon: compleet, op mijn manier.

𝘌𝘯 𝘷𝘰𝘰𝘳 𝘸𝘪𝘦 𝘸𝘦𝘭 𝘮𝘰𝘦𝘥𝘦𝘳 𝘪𝘴, 𝘦𝘯 𝘥𝘢𝘢𝘳 𝘯𝘦𝘵 𝘻𝘰 𝘣𝘦𝘸𝘶𝘴𝘵 𝘷𝘰𝘰𝘳 𝘨𝘦𝘬𝘰𝘻𝘦𝘯 𝘩𝘦𝘦𝘧𝘵: 𝘰𝘰𝘬 𝘮𝘰𝘰𝘪. 𝘋𝘪𝘵 𝘪𝘴 𝘢𝘭𝘭𝘦𝘦𝘯 𝘮𝘪𝘫𝘯 𝘷𝘦𝘳𝘩𝘢𝘢𝘭. 𝘌𝘯 𝘥𝘢𝘵 𝘮𝘢𝘨 𝘦𝘳 𝘰𝘰𝘬 𝘻𝘪𝘫𝘯.