"Mijn hond doet het alleen voor een koekje". Of toch niet?"

Ik zal maar meteen eerlijk zijn: ik ben niet vies van een brokje in de jaszak. Sterker nog, wie ooit mijn jas heeft uitgeklopt, weet dat daar waarschijnlijk genoeg uitkomt om mijn Teckels door een moeilijke maandag heen te helpen. Dat betekent niet dat ik honden omkoop. Het betekent vooral dat ik graag duidelijk ben in wat ik van een hond vraag ... en dat ik goed gedrag ook gewoon wil benoemen en belonen.Ik gebruik voer bewust in training. Niet omdat ik denk dat je daarmee een hond kunt "kopen", en al helemaal niet omdat een hond alleen maar voor eten zou werken. Eigenlijk doen wij mensen niet anders. Een kind dat iets nieuws leert, krijgt een compliment. Een collega die goed werk levert, krijgt waardering. We vieren successen, hoe klein ook. Waarom zouden we bij honden doen alsof leren alleen waardevol is als het zonder enige vorm van beloning gebeurt?

𝐄𝐞𝐧 𝐤𝐨𝐞𝐤𝐣𝐞 𝐢𝐬 𝐠𝐞𝐞𝐧 𝐫𝐞𝐥𝐚𝐭𝐢𝐞
De laatste tijd hoor je in de hondenwereld veel over vertrouwen. Een prachtig en belangrijk onderwerp, al wordt het soms ook gebruikt als argument om juist níét met voer te werken. Alsof een hond die een beloning krijgt, geen echte band met zijn mens zou kunnen opbouwen.Maar een hond bouwt geen vertrouwensband op omdat hij een stukje worst krijgt. Hij voelt zich niet veilig omdat jij een goed gevulde voertas hebt, en hij leert ook niet omgaan met spannende situaties doordat je simpelweg blijft voeren. Vertrouwen ontstaat door voorspelbaarheid. Door een eigenaar die ziet wanneer iets te moeilijk wordt en die zijn hond veiligheid biedt. Dat zijn de bouwstenen van een relatie; een koekje alleen kan dat nooit vervangen.

𝐕𝐨𝐞𝐫 𝐢𝐬 𝐞𝐞𝐧 𝐡𝐮𝐥𝐩𝐦𝐢𝐝𝐝𝐞𝐥
Dat betekent echter niet dat een koekje geen waarde heeft. Integendeel: juist omdat een beloning geen relatie, veiligheid of vertrouwen kan vervangen, zie ik voer voor wat het wél is: een hulpmiddel binnen een groter geheel. Het is een manier om een hond te helpen leren, om gewenst gedrag duidelijk te maken en om nieuwe ervaringen prettiger te maken. Zo begeleid je een hond stap voor stap naar meer zelfvertrouwen en betere keuzes.Ik vergelijk het graag met gereedschap. Een schroevendraaier maakt geen huis, maar als je een kast wilt bouwen, ben je blij dat je hem hebt. Zo kijk ik ook naar voerbeloningen. Ze kunnen gedrag duidelijk maken, een hond helpen om een nieuwe keuze te maken en positieve associaties opbouwen om het leren gemakkelijker te maken. Maar ze zijn nooit het hele verhaal.

𝐄𝐞𝐧 𝐤𝐨𝐞𝐤𝐣𝐞 𝐢𝐬 𝐠𝐞𝐞𝐧 𝐬𝐭𝐮𝐮𝐫
Bij 𝗗𝗼𝗫𝗫𝗦 kijk ik niet alleen naar wat een hond doet, maar vooral naar waarom hij iets doet. Kiest een hond ervoor om even naar jou terug te kijken wanneer er iets spannends gebeurt? Kan hij zichzelf herstellen na een schrikmoment? Durft hij een andere keuze te maken dan blaffen, trekken of uitvallen? Dat zijn vaardigheden die je niet koopt met een koekje. Een beloning kan een hond helpen om die nieuwe keuze te ontdekken, maar uiteindelijk moet die keuze van de hond zelf komen. Daar werk ik naartoe. Niet naar een hond die voortdurend vraagt: "Wat krijg ik ervoor?", maar naar een hond die denkt: "Ik weet wat ik kan doen."

𝐃𝐚𝐠𝐞𝐥𝐢𝐣𝐤𝐬 𝐥𝐞𝐯𝐞𝐧 𝐢𝐬 𝐠𝐞𝐞𝐧 𝐭𝐫𝐚𝐢𝐧𝐢𝐧𝐠𝐬𝐬𝐞𝐬𝐬𝐢𝐞
Daarom maak ik bewust onderscheid tussen training en het dagelijks leven. Tijdens gerichte training zet ik extra smakelijke beloningen in wanneer een hond iets nieuws leert, een moeilijke oefening opbouwt of een positieve associatie moet ontwikkelen. Dan mag een beloning ook echt iets bijzonders zijn.Tijdens gewone wandelingen gebruik ik het eigen voer van de hond. Geen zak vol speciale lekkernijen en geen voortdurende beloningen om een wandeling door te komen. Tijdens een wandeling is het leven zelf al interessant genoeg. Ik wil niet dat mijn honden voortdurend bezig zijn met wat er in mijn zak zit, en datzelfde geldt natuurlijk voor de honden van de eigenaren die ik begeleid. Ik wil dat een hond leert omgaan met geuren, geluiden, andere honden, onverwachte situaties en met zijn eigen emoties. Superlekkere beloningen bewaar ik voor de trainingsmomenten waarin ik een moeilijke stap extra wil ondersteunen.Mijn doel is namelijk niet een hond die afhankelijk wordt van beloningen. Mijn doel is een hond die zichzelf leert reguleren, goede keuzes leert maken en steeds meer vertrouwen krijgt in zichzelf én in zijn mens. En juist dát is voor mij de kern van mijn werkwijze: concepttraining.

"𝐇𝐢𝐣 𝐝𝐨𝐞𝐭 𝐡𝐞𝐭 𝐚𝐥𝐥𝐞𝐞𝐧 𝐯𝐨𝐨𝐫 𝐞𝐭𝐞𝐧"
Dat hoor ik vooral bij honden die enthousiast meewerken. Maar wie langer met honden werkt, ziet iets anders. Een hond die zich veilig voelt, zoekt ook contact zonder voer. Hij kiest ervoor om bij zijn eigenaar te blijven, kijkt even op tijdens een wandeling, zoekt steun in een spannende situatie of ontspant omdat hij weet dat zijn mens hem begrijpt. Dat koop je niet met een koekje, dat bouw je samen op.

Dus ja, ik heb voer bij me. 

Niet als afstandsbediening of als "smeergeld", en zeker niet als oplossing voor alles. Wel als een van de hulpmiddelen waarmee ik honden help om nieuwe vaardigheden te leren, vertrouwen op te bouwen en goede keuzes te maken.Als iemand dan zegt: "Ja, maar hij doet het alleen voor dat brokje...", dan kan ik alleen maar glimlachen. Want als het zó simpel was, verkocht ik geen begeleiding maar kilozakken brokken. Gelukkig zit de echte winst ergens anders: in een hond die zichzelf leert reguleren, in een hond die vertrouwen heeft in zijn mens, en in een team dat samen steeds sterker wordt.

Misschien heb jij ook weleens gehoord dat een hond het "alleen voor het koekje" doet. Of denk je daar zelf anders over. Ik ben benieuwd hoe jij daarnaar kijkt. Gebruik jij voer tijdens training of wandelingen? En merk je verschil tussen belonen, omkopen en echt samenwerken?

DoXXS - jij en je hond een team.